Verhalenlezen.nl - Voor al uw verhalen en sprookjes. Ook hebben we liefdes verhalen en erotische verhalen.

Ik ben een kunstgebit.

U leest om dit moment het verhaal Ik ben een kunstgebit gepost door Josje Praamstra. Dit verhaal is gepost in de categorie humor verhalen. Wilt u een zelf geschreven, of een mooi verhaaltje posten? Klik daarvoor hier.

Wilt u terug naar humor verhalen?
Categorie: humor verhalen
Gepost door: Josje Praamstra
Gepost op: 2007-11-18

Verhaal:

Ik ben een kunstgebit
Hallo, ik ben een kunstgebit en mijn “Baasje” is een kalende vijftiger. Hij heeft mij al een tijdje, pak weg 10 jaar, maar op de één of andere manier kunnen we niet goed met elkaar overweg. Een aantal keren heeft hij mij al spontaan uitgespuugd, waardoor ik meters verder op de grond terecht kwam. Eén keer, tijdens een gigantische niesbui belandde ik zelfs tegen de muur. Gelukkig heb ik dat allemaal overleefd.
Gewoonlijk hoor ik in de mond van mijn “Baasje” te zitten, maar mijn “Baasje” gaf mij nooit de tijd om daar aan te wennen. Het resultaat was dat ik op de meest vreemde plaatsen belandde. Ik hoor het vrouwtje van mijn “Baasje” nog zeggen: “Als je hem niet in hebt, leg hem dan niet op de salontafel!!”
De salontafel was op de momenten dat mijn “Baasje” niet aan het werk was, of uitging, mijn plek.
Na de opmerking van het vrouwtje kreeg ik andere plekken, naast de telefoon, op het aanrecht, nachtkastje, strijkplank. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb er wel gelegen.
Als er overhemden gekocht werden dan werd er altijd met mij rekening gehouden. Overhemden moesten een borstzakje hebben, zodat hij, mijn “Baasje”, als hij flauw van mij was, mij daarin kon stoppen. Dat deed hij dan ook regelmatig. Onder, bijvoorbeeld het winkelen, ging zijn hand naar de mond en dan werd ik bijna ongezien uit de mond gehaald en razendsnel in het borstzakje gestopt. Dit overkwam mij eigenlijk elke keer als het “Baasje” en zijn vrouwtje aan het winkelen waren. Zelfs tijdens gezellige etentjes in restaurants werd ik na de biefstuk, in het borstzakje gestopt.
Het was een mooie, zonnige, zondagmiddag en ik hoorde het “Baasje” tegen het vrouwtje zeggen : “Ik wil wel es kijken naar een nieuwe auto.”
We stapten gedrieën in de auto en het was heel gezellig. Van het ene bedrijven terrein naar het andere. Op een gegeven moment reden we door een dorpje waar het “Baasje” in één keer rechts afsloeg. We belandden op het terrein van een autohandelaar. Gezamenlijk stapten we uit en bekeken auto’s. Bij een witte stationcar werd er goedkeurend gesproken over het vehikel. Het “Baasje” bracht zijn hand naar de mond en ik werd bijna ongezien op het dak van de auto gelegd. Tot mijn grote verbazing liepen het “Baasje” en het vrouwtje pratend weg, mij achterlatend in de brandende zon op het dak van de witte stationcar.
Van een afstand zag ik ze in de auto stappen en weg rijden. Ik wilde nog roepen, maar dat ging niet, want ik was mijn mond kwijt. Ik heb daar meer dan een uur heel alleen, in de brandende zon op gelegen.
Plotseling zag ik een auto stoppen en tot mijn grote opluchting zag ik mijn “Baasje” uitstappen, die in paniek om zich heen keek. Toen hij mij zag griste hij mij van het dak en stopte me in zijn borstzakje. Ik was blij, ik was niet meer alleen. Zijn vrouwtje hoorde ik alleen maar lachen.
Drie weken later lag ik gezellig weer op de salontafel. Het “Baasje” had mij neergelegd en was vertrokken. Plotseling hoorde ik iets hijgen. Ik zag een grote bek mijn richting op komen. En voor ik het wist, werd ik opgepakt. Het bleek de hond te zijn die met mij in zijn bek richting mand liep. Ik werd daar, tot mijn grote verbazing, heel voorzichtig neergelegd. Daarna ging hij met zijn hele gewicht bovenop me liggen. Het duurde voor mijn gevoel uren. Toen hoorde ik mijn “Baasje” en nog geen minuut later zijn vrouwtje. In de stem van mijn “Baasje” klonk paniek, ik hoorde hem zeggen, “Ik kan hem niet vinden”, waarop het vrouwtje zei ”Zoek dan!!!”
Ongeveer twee uur later hoorde ik het vrouwtje zeggen: “ Ik laat de hond uit “ Waarop het geval dat bovenop mij lag opstond en het vrouwtje onbedaarlijk begon te lachen. Het “Baasje” had mij gevonden.
Het leven van een kunstgebit is niet gemakkelijk, ik kan je nog veel meer vertellen, maar misschien heb je het al door. Ik doe mijn uiterste best, maar hij zal mij nooit accepteren. Ik laat het over me heen komen en probeer genieten wanneer hij geniet van koffie.


Aantal keer bekeken: 5542
Waardering: 7.49 op 10
Geef een cijfer:

Alle rechten voorbehouden 2005-2018 - www.verhalenlezen.nl


Verhalen

Wilt u een verhaaltje lezen uit één van de onderstaande categorieën? Klik dan gewoon op een categorie en u komt op de pagina met de verhalen van deze bepaalde categorie.

Verhalen posten

Hebt u zelf een verhaaltje geschreven? Of een onvergetelijke blunder tegengekomen, of iets anders. En je wilt er anderen mee amuseren, lezen? Met verhalenlezen.nl kan dat geen probleem zijn. Klik hier om een verhaal te posten!


Statistieken

Totaal verhalen: 5175
Totaal categorieën: 10
Totaal 11 bezoekers online