Verhalenlezen.nl - Voor al uw verhalen en sprookjes. Ook hebben we liefdes verhalen en erotische verhalen.

Wachten op een waardig afscheid.

U leest om dit moment het verhaal Wachten op een waardig afscheid gepost door Ronald Walter. Dit verhaal is gepost in de categorie griezel verhalen. Wilt u een zelf geschreven, of een mooi verhaaltje posten? Klik daarvoor hier.

Wilt u terug naar griezel verhalen?
Categorie: griezel verhalen
Gepost door: Ronald Walter
Gepost op: 2012-10-26

Verhaal:

Wachten op een waardig afscheid
Wachten op een waardig afscheid

Als je oud bent verdoe je veel tijd met het kijken naar tv.Ik weet dat beter dan geen ander.
Hoewel geen programma me ooit boeide,probeerde ik mijn eenzaamheid de laatste jaren
een beetje te vergeten door uren voor die treurbuis te zitten.En treurig werd ik van wat ik
op de buis zag.Het confronteerde me alleen maar meer met mijn ellende.Uiteraard zit ik nu ook voor de tv.Al een hele lange tijd.
Hoewel zonnestralen fel in de woonkamer schijnen, zijn de gordijnen dicht.Dat zullen ze
denk ik ook nog wel een poosje blijven.Ik kan ze zelf niet meer openen.Er hangt een vieze, penetrante lucht in de kamer en op al het meubilair ligt een dikke laag stof.. Een grote vuilniszak vol met bedorven afval ligt in de keuken.De stank is ondragelijk, maar niemand komt kijken.Ik kan me niet herinneren wanneer dit huis voor het laatst een beetje fatsoenlijk is schoongemaakt. Het kan mijn familie niks verrotten dat ik hier
moederziel alleen tussen de rotzooi zit.Al jaren niet.
Er is natuurlijk een gegronde reden waarom mijn kinderen me niet meer willen zien.Ik besef dat heel goed.Na het overlijden van mijn vrouw,vijf jaar geleden, zijn ze niet een keer bij me langsgeweest.En ik beken dat ik mijn vrouw jaren lang als een voetveeg heb
behandeld.Dat hebben mijn kinderen me nooit vergeven.Maar ik betreur wat er voorheen
is gebeurd en ik zou ze zo graag allemaal nog een keer willen zien.
Hier zit ik dan in mijn eigen hard geworden stront voor de tv,met dit smerig lichaam dat op een verschrompelde mummie lijkt.Hoe lang kan het nog duren voordat het helemaal is
weggerot?En zelfs mijn buren nemen niet eens de moeite om iemand te bellen.Kijken
hoe het met die oude man gaat die ze al zo lang niet meer buiten hebben gezien.Het
interesseert niemand helemaal niks hoe het het met me gaat. Alsof ik hier nooit heb
gewoond!
En ik blijf maar wachten.Ik voel me verdrietig, schuldig en wanhopig,maar mij rest niets anders dan wachten.Het enige waar ik aan kan denken is mijn uitvaart.Ik kan op geen andere manier meer afscheid nemen van mijn familie.Dus hoop ik dat op die dag een
paar verzoenende woorden over me zullen gesproken.Het spreekwoord luidt immers niet voor niets: over de doden niets dan goeds.
Elke dag wacht ik op de bevrijdende deurbel.Misschien moet het slot geforceerd worden en slepen ze dan mijn zielloze lichaam weg.Ik blijf maar hopen.Dat doe ik al heel lang.
Want hoewel de kalender op mijn tafel februari 2010 aangeeft, weet ik dat het vandaag twee jaar geleden is dat ik ben overleden.


28-7-2012


Aantal keer bekeken: 19285
Waardering: 5.09 op 10
Geef een cijfer:

Alle rechten voorbehouden 2005-2018 - www.verhalenlezen.nl


Verhalen

Wilt u een verhaaltje lezen uit één van de onderstaande categorieën? Klik dan gewoon op een categorie en u komt op de pagina met de verhalen van deze bepaalde categorie.

Verhalen posten

Hebt u zelf een verhaaltje geschreven? Of een onvergetelijke blunder tegengekomen, of iets anders. En je wilt er anderen mee amuseren, lezen? Met verhalenlezen.nl kan dat geen probleem zijn. Klik hier om een verhaal te posten!


Statistieken

Totaal verhalen: 5175
Totaal categorieën: 10
Totaal 7 bezoekers online